خشنامه شماره ۹۰۰۰/۸۵۴۰۷/۱۰۰ مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۹ درخصوص «قيمت دیه کامله در ماههای غيرحرام از ابتدای سال 1

 

مرجع تصویب: قوه قضائيه شماره ویژه نامه: 

۲۲/۱۲/۱۳۹۴ ۱۰۰/۸۵۴۲۴/۹۰۰۰شماره جناب آقای سينجلی جاسبی رئيس محترم هيأت مدیره و مدیرعامل روزنامه رسمی کشور سلام عليکم با احترام تصویر بخشنامه شماره ۹۰۰۰/۸۵۴۰۷/۱۰۰ مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۹ ریاست محترم قوه قضائيه درخصوص «قيمت دیه کامله در ماههای غيرحرام از ابتدای سال ۱۳۹۵ «جهت درج در روزنامه رسمی به پيوست ارسال میگردد.

مدیرکل دبيرخانه قوه قضائيه ـ محسن محدث ۱۹/۱۲/۱۳۹۴ ۱۰۰/۸۵۴۰۷/۹۰۰۰شماره بخشنامه به واحدهای قضایی و دادسراهای سراسر کشور در اجرای ماده ۵۴۹ قانون مجازات اسلامی٬ مصوب ۱۳۹۲ و با توجه به بررسیهای بعمل آمده قيمت دیه کامله در ماههای غيرحرام از ابتدای سال ٬۱۳۹۵ مبلغ یک ميليارد و نهصد ميليون ریال تعيين میگردد.                                               رئيس قوه قضائيه ـ صادق آملی لاریجانی

رسیدگی عادلانه ره آورد آموزش عملی و علمی  

  از آنجا که قوانین آیین رسیدگی مدنی و کیفری  در کشور دارای نقص هاو کمبود های فراوان میباشد و همچنین آمورزش در قوه قضاییه و کانون های وکلا نقص های بیشماری  در خصوص نحوه رسیدگی و اداره جلسات و رفتار قضات در مقام ریاست بر جلسه  دارد ، سوال های فراوانی مطرح می شود ، که در بیشتر مواقع قانون در این خصوص ساکت است.                                        

آیا قضات در رفتار خود با اصحاب دعوا آزاد هستند یا باید مقید به قیودی باشند ؟ آیا در بین اقدامات و صحبت های قاضی ،وکلا می توانند تذکر قانونی داده و به نحوه رسیدگی ایراد وارد کنند ؟ آیا دفاع در دادگاه صرف نظر از اینکه باید در صورتجلسات منعکس شود  به صورت شفاهی نیز  باید استماع  شود ؟ آیا اصرار بعضی از قضات مبنی بر اینکه دفاعات خود را بنویسید و اجازه صحبت به وکیل نمی دهند  قانونی است و تالی فاسد ندارد و آیا قاضی می تواندبدون شنیدن حقایق و بر اساس صرفا نوشته به احقاق حق بپردازد؟ابزار وکلا برای  اجبار قاضی به تمکین قانون و بالعکس چیست ؟   و سوال های بیشمار دیگری که تنها با برگزاری کارگاه های آموزشی بصورت دادگاه هی مجازی قابل لمس و درک بیشتر برای وکلا و کار آموزان و قضات و دادیاران و کارآموزان قضایی می باشد که باشناخت کامل از حقوق و وظایف  شغلی در کنار هم بتوانند یک دادرسی امن بر پایه قانون و عدالت  را بوجود آورند لاجرم  اکنون چاره ای جز بررسی  قوانین لاحق و سابق  و تفسیر های منطقی بر پایه اصول دادرسی عادلانه و تکیه بر آرا حقوقدانان و نظریات مشورتی و  آرا دادگاه انتظامی قضات  نداریم.                  

لینک کانال نقد آرا و رویه های قضایی🔻🔻🔻

https://telegram.me/joinchat/DKmG7z8FEGtv7SnXUXnHQg

https://telegram.me/hoqoooq/9

رأی وحدت رویه شماره ۷۲۸ هیأت عمومی دیوان عالی کشور با موضوع نحوه رسیدگی به پرونده‌های قاچاق و کالا و

رای وحت رویه 728

آیین نامه ی 228 اجرایی قانون برنامه ی 5 ساله جمهوری اسلامی ایران

یین نامه ی 228 اجرایی قانون برنامه ی 5 ساله جمهوری اسلامی ایران

ایین نامه تامین مسکن جانبازان و شهداو آزادگان

ایین نامه تامین مسکن جانبازان و شهداو آزادگان

آیین نامه اجرایی بند د ماده 46 قانون برنامه پنجم توسعه جهموری اسلامی

آیین نامه اجرایی بند د ماده 46 

نفقه و ضمانت اجرای آن

به گزارش پایگاه حقوقی قانون، به زبان ساده، نفقه عبارت است از همه نيازهاي متعارف و متناسب با وضعيت زن، از قبيل مسكن، لباس، غذا، اثاث منزل، هزينه هاي درماني و بهداشتي و خادم و در صورت عادت يا احتياج زن به واسطه نقصان يا مرض. شوهر نيز مكلف است اين نيازها را برآورده نمايد، زيرا كه در عقد نكاح دايم يكي از وظايف شوهر پرداخت نفقه زن مي باشد و به هيچ وجه نمي تواند از انجام اين وظيفه شانه خالي كند. ولي در ازدواج منقطع (موقت) شوهر ملزم به پرداخت نفقه نيست، ولي اگر خودش در عقد نكاح موقت اين شرط را قبول نمايد، بايد آن را بپردازد. اما قانونگذار براي آنكه زن بتواند از اين حق خود استفاده كند، شروطي را قرار داده است؛ از آن جمله تمكين زن مي باشد. در اصطلاح حقوقي، تمكين عبارت است از برآوردن نيازهاي شوهر و اجابت خواسته هاي مشروع وي. از مصاديق تمكين مي توان به حسن معاشرت زن با شوهر و اقامت در اقامتگاه شوهر يا محلي كه شوهر مشخص مي كند در كنار وظايف ديگر زن اشاره كرد كه بر اين اساس تمكين به دو نوع تمكين خاص و تمكين عام تقسيم مي شود كه آنچه ذكر شد، از مصاديق تمكين عام هستند و تمكين زن براي انجام وظايف زناشويي را تمكين خاص مي گويند. و اگر زن بدون دليل موجه و موافقت شوهر خانه وي را ترك كند و حتي اگر در خانه پدر خود اقامت كند، مرد مي تواند از دادن نفقه امتناع ورزد. در اصطلاح حقوقي و فقهي، زني كه بدون دليل موجه از تمكين خودداري نمايد ناشزه يعني نافرمان و خاطي ناميده مي شود. شوهر نيز علاوه بر اينكه مجاز است نفقه وي را پرداخت نكند، مي تواند از دادگاه تقاضاي طلاق و ازدواج مجدد نمايد. اما قانونگذار به صورت آمرانه و بدون توجه به وضعيت زن اين حكم را صادر نكرده است و شرايطي را ذكر كرده كه درصورت وجود اين شرايط، زن مي تواند خانه شوهر را ترك كند و حق نفقه وي از بين نرود. به موجب قانون، در صورتي كه ادامه حضور زن در اقامتگاه مشترك وي با شوهر متضمن بيم بدني و مالي يا شرافتي باشد، زن مي تواند از دادگاه درخواست كند به او اجازه دهد در مكان امني زندگي كند. در اين صورت و اثبات اين امر، شوهر مكلف به پرداخت نفقه خواهد بود. يكي ديگر از مواردي كه عدم تمكين محسوب مي شود، سوء رفتار زن يا انتخاب شغلي مغاير با شؤون اخلاقي و وظايف زناشويي و داشتن معاشران فاقد صلاحيت اخلاقي است. به بيان ساده تر، زن بايد شغلي را انتخاب كند كه از هر لحاظي برابر با شوون خانوادگي خود و شوهر بوده و مورد تأييد وي باشد. نكته مهم در مورد نفقه اين است كه حتي در صورتي كه زن شخصاً در آمد مستقلي داشته باشد، مرد را ازپرداخت نفقه معاف نمي كند. ٭ ضمانت اجراي عدم پرداخت نفقه دو نوع ضمانت اجرا براي خودداري مرد ازپرداخت نفقه وجود دارد؛ يكي ضمانت اجراي حقوقي و ديگري ضمانت اجراي كيفري مي باشد. در ضمانت اجراي حقوقي، هرگاه به رغم تمكين زن، شوهر از پرداخت نفقه خودداري كند، زن مي تواند با طرح دعواي حقوقي، محكوميت او را به پرداخت نفقه از دادگاه بخواهد، در اين صورت دادگاه حكم به پرداخت نفقه خواهد داد. در اين مورد، بايد افزود كه اگر دادگاه حكم به پرداخت نفقه صادر كند و مرد واقعاً از پرداخت آن ناتوان باشد، زن اين حق را دارد كه در صورت تمايل تقاضاي طلاق نمايد. در ضمانت اجراي جزايي يا كيفري، علاوه بر ضمانت اجراي حقوقي، از آنجا كه نپرداختن نفقه در قانون ايران، جرم نيز محسوب مي شود؛ زن مي تواند با مراجعه به دادسراي عمومي تعقيب جزايي شوهر را بخواهد. در اين صورت، با اثبات عدم پرداخت نفقه مرد علاوه بر پرداخت نفقه به مجازات مقرر در قانون نيز محكوم خواهد شد. امتيازي كه زن در خصوص نفقه نسبت به ساير افراد واجب النفقه دارد اينست كه زن مي تواند نفقه ايام گذشته را نيز مطالبه كند. اين در حالي است كه در مورد فرزندان مشترك الزام به پرداخت نفقه از تاريخ تقديم دادخواست امكان پذير است؛ يعني فرزندان نمي توانند مدعي عدم پرداخت نفقه در گذشته شده و بخواهند نفقه اين مدت را بگيرند. در مواردي نيز زن حتي پس از جدايي از شوهر مي تواند نفقه دريافت كند. هر گاه علت جدايي عدم تمكين يا نشوز زن به دليل ترك خانه نبوده و طلاق رجعي باشد، پرداخت نفقه زن در طول مدت عده بر عهده مرد خواهد بود. به عكس، در طلاق خلع (به دليل كراهت زن از مرد) شوهر از پرداخت نفقه معاف است هر چند زن بايد عده نگاه دارد. در مورد زناني كه شوهرانشان فوت مي نمايند نيز به موجب آخرين اصلاحات قانون در سال 1381، زني كه شوهر وي فوت نموده، در ايام عده وفات مي تواند نفقه خود را مطالبه نمايد. در مواردي كه زن به حكم دادگاه در اقامتگاهي به غير از اقامتگاه شوهر سكونت دارد، تا زمان معين شدن موضوع و صدور حكم مقتضي مرد بايد نفقه زن را بپردازد.

تفاوت انفساخ، تفاسخ و فسخ

انفساخ: انحلال قهری است بدین معنا که عقد، بدون نیاز به عمل حقوقی اضافی، خود به خود از بین می‌رود، و حق انتخاب برای طرفین یا دادگاه باقی‌ نمی‌ماند. یعنی بدون اراده ی طرفین عقد منحل میشود پس قهری بودن انحلال، منافاتی با ارادی بودن سبب آن ندارد، مثلاً ممكن است طرفین قبلاً تراضی نمایند كه سه ماه بعد عقد خود به خود، منفسخ شود. اقسام انفساخ انفساخ عقد را به اعتبار نقشی كه اراده در آن دارد به سه گروه تقسیم می‌كنند. 1) انفساخی كه به طور مستقیم ناشی از ارادۀ صریح طرفین عقد است، مانند اجاره‌ای كه پس از پایان مدت یك سال خود به خود از بین برود. 2) انفساخی كه ناشی از حكم قانونگذار است، ولی به گونه‌ای است كه قانونگذار، ارادۀ‌ ضمنی و مفروض طرفین عقد را اجرا می‌كند، مثل تلف مبیع قبل از قبض، موضوع ماده 387 قانون مدنی كه اگر مبیع قبل از قبض تلف شود عقد فسخ می‌شود، این فسخ– انفساخ ناشی از ارادۀ ضمنی طرفین است كه اگر مبیع از بین رفت، دیگر تعهد از بین می‌رود. 3) انفساخی كه ناشی از حكم قانونگذار است، ولی هدف آن تأمین پایگاه اراده و تراضی است، مانند انحلال همۀ قراردادهای جائز در صورت فوت یا حجر یكی از متعاقدین. تفاسخ(اقاله):اقاله در اصطلاح برانداختن.وبهم زدن معامله است.با تراضی و سازش طرفین معامله و به جهت این که رضایت طرفین در ان شرط است .از ان به تفاسخ .وتقایل نیز تعبیر شده است . اقاله فقط در عقود لازم قابل اجراست .عقد لازم عقدی است لازم الاجرا که طرفین نمی توانند به دلخواه خود ان را فسخ واز بین ببرند.در واقع اقاله را برای عقد جایز نمی توان اجرا کرد .عقد جایز عقدی است که طرفین هر وقت بخواهند می توانند ان را منحل کنند. اقاله راه حلی است برای انحلال ناپذیری عقود لازم .در تعریف اقاله قانونگذار عنوان داشته اقاله(تراضی دو طرف عقد لازم برای انحلال ان)یا بر هم زدن عقد لازم با توافق طرفین است. فسخ:فسخ كه به آن انحلال ارادی قرار داد نیز گفته می‌شود، در اصطلاح حقوقی عبارت است از پایان دادن حقوقی به قرار داد به وسیلۀ یكی از دو طرف قرارداد یا شخص ثالث. فسخ یا انحلال ارادی قرارداد از حیث جایگاه حقوقی یكی از مباحث اسباب سقوط تعهدات و قراردادها می‌باشد. بحث فسخ قرارداد، اختصاص به عقود لازم دارد، چرا كه در عقود جائز هر کدام از طرفین می‌تواند هر زمان كه اراده کند، عقد را بر هم زندفسخ، انشای یكطرفۀ انحلال قرارداد و تعهد می‌باشد، و مانند ابراء نوعی ایقاع است، یعنی اینكه یك طرف به طور مستقل می‌تواند حق فسخ خود را اعمال نماید، بدون اینكه نیازی به رضایت طرف دیگر باشد که به این عمل ایقاع گفته می‌شود مبنای فسخ قرارداد ممكن است، متفاوت باشد؛ یعنی اینكه فسخ قرارداد مبتنی بر حقی است كه یا به وسیلۀ توافق طرفین ایجاد شده است یا به وسیلۀ حكم مستقیم قانون به وجود آمده است و این حق برای یكی از طرفین یا هر دو یا شخص ثالث می‌باشد. الف) توافق طرفین: طرفین قرارداد می‌توانند ضمن عقد یا خارج از آن برای یك یا هر دو طرف معامله یا شخص ثالث، حق فسخ قرار دهند مثل اینكه شخصی ماشینی را به دیگری بفروشد و در آن شرط شود كه هر كدام از طرفین یا شخص ثالث هر وقت مایل باشند، بتوانند ظرف یك ماه آن معامله را فسخ كنند، به این حق اصطلاحاً خیار شرط گفته می‌شود. همانطوری كه در مواد 399 و 400 قانون مدنی به آن اشاره شده است. ب) حكم مستقیم قانون: قانون در مواردی برای جلوگیری از ضرری كه به طور ناخواسته از قرارداد، متوجه یكی از دو طرف معامله است، به طور مستقیم به او حق می‌دهد كه بتواند با فسخ قرارداد، از ضرر مذكور جلوگیری كند مثل این­كه كسی خانه‌ای را اجاره كند و پس از مدتی متوجه شود كه سكونت در آن میسر نیست، که در اینجا به استناد مواد 478 و 479 قانون مدنی حق دارد عقد اجاره را فسخ كند.

اعسار از پرداخت مهریه

تعین مهریه جز مواردی است که در شرع تعین شده است ولیکن در بعضی مواقع به حدی تعین میگردد که زوج توانایی پردخت آن را ندارد. به گزارش قانون، در برخی موارد زوج توانایی پرداخت مهریه را ندارد که میتواند دادخواستی با عنوان اعسار از پرداخت مهریه ارائه دهد. در اعسار پرداخت از مهریه زوج باید 4 نفر شاهد که یقین دارند زوج توانایی پرداخت ندارد را به دادگاه معرفی نماید. دادگاه با بررسی قرائن پرونده و اظهارات شهود حکمی را مبنی بر اعسار از پرداخت صادر مینماید. صدور این حکم در تقسیط مهریه حقی را از زوجه سلب نمیکند زیرا مهریه یک دین است و زوجه میتواند با معرفی اموال زوج کل مهریه را به صورت یکجا دریافت کند.

رای وحدت رویه 725

رأی وحدت رویه شماره 725 ـ 20/4/1391 هیأت عمومی دیوان عالی کشور
به نظر اکثریت قریب به اتفاق اعضای هیأت عمومی دیوان عالی کشور، احکام دادگاه ها در مقام رسیدگی به شکایت مذکور در قسمت اخیر فراز اول ماده 147 قانون اجرای احکام مدنی مصوّب 1356 و تعیین تکلیف نهایی آن، مطابق مقررات کلی آیین دادرسی، قابل تجدیدنظر بوده و رأی شعبه نهم دادگاه تجدیدنظر استان گلستان که بر این اساس صادر گردیده است صحیح و قانونی تشخیص می گردد. این رأی مطابق ماده 270 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری، برای کلیه دادگاه ها و شعب دیوان عالی کشور در موارد مشابه لازم الاتباع است.
ادامه نوشته

رأی وحدت رویه 724 با موضوع تغییر کاربری اراضی زراعی و باغ ها

رأی وحدت رویه شماره 724ـ22/1/1391 هیأت عمومی دیوان عالی کشور
     تغییرکاربری اراضی زراعی تا پانصد مترمربع، برای سکونت شخصی صاحبان زمین اگر با اجازه اعضای کمیسیون موضوع تبصره یک اصلاحی سال 1385 ماده یک قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ ها باشد، طبق تبصره یک ماده دو این قانون فقط برای یک بار از پرداخت عوارض قانونی معاف خواهد بود.
     مفاد این تبصره به معافیت از مجازات افرادی که بدون اخذ مجوز از کمیسیون مزبور اقدام به تغییرکاربری کرده اند دلالت نمی نماید؛ زیرا ماده 3 قانون مرقوم، این قبیل اشخاص را کلاً، قابل تعقیب دانسته و موارد استثنایی و خارج از شمول مجازات نیز در تبصره 4 همین ماده صراحتاً ذکر گردیده است؛ لذا به نظر اکثریت اعضای هیأت عمومی دیوان عالی کشور تغییر غیرمجاز کاربری اراضی زراعی و باغ ها به منظور سکونت مطلقاً ممنوع و مرتکبین آن قابل تعقیب کیفری می باشند و رأی شعبه دهم دادگاه تجدیدنظر مازندران در حدی که با این نظر مطابقت داشته باشد صحیح و قانونی تشخیص می گردد. این رأی طبق ماده 270 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری در موارد مشابه برای کلیه شعب دادگاه ها و دیوان عالی کشور لازم الاتباع خواهد بود هیأت عمومی دیوان عالی کشور
     تغییرکاربری اراضی زراعی تا پانصد مترمربع، برای سکونت شخصی صاحبان زمین اگر با اجازه اعضای کمیسیون موضوع تبصره یک اصلاحی سال 1385 ماده یک قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ ها باشد، طبق تبصره یک ماده دو این قانون فقط برای یک بار از پرداخت عوارض قانونی معاف خواهد بود.
     مفاد این تبصره به معافیت از مجازات افرادی که بدون اخذ مجوز از کمیسیون مزبور اقدام به تغییرکاربری کرده اند دلالت نمی نماید؛ زیرا ماده 3 قانون مرقوم، این قبیل اشخاص را کلاً، قابل تعقیب دانسته و موارد استثنایی و خارج از شمول مجازات نیز در تبصره 4 همین ماده صراحتاً ذکر گردیده است؛ لذا به نظر اکثریت اعضای هیأت عمومی دیوان عالی کشور تغییر غیرمجاز کاربری اراضی زراعی و باغ ها به منظور سکونت مطلقاً ممنوع و مرتکبین آن قابل تعقیب کیفری می باشند و رأی شعبه دهم دادگاه تجدیدنظر مازندران در حدی که با این نظر مطابقت داشته باشد صحیح و قانونی تشخیص می گردد. این رأی طبق ماده 270 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری در موارد مشابه برای کلیه شعب دادگاه ها و دیوان عالی کشور لازم الاتباع خواهد بود

ادامه نوشته

آیین نامه معاملات سازمان حمایت از مصرف کنندگان و تولیدکنندگان




متن آیین نامه 

آیین نامه معاملات صندوق ضمانت صادرات ایران



متن آیین نامه

رأي وحدت رويه شماره 723 ـ 27/10/1390 هيأت عمومي ديوان عالي كشور

د: رأي وحدت رويه شماره 723 ـ 27/10/1390 هيأت عمومي ديوان عالي كشور


مستفاد از مواد 20، 21 و 37 قانون اعسار مصوب سال 1313 اين است كه چنانچه مـديون سند لازم‌الاجرا كه منتهي به صدور اجراييه از سوي اداره ثبت گرديده است به ادعاي اعسار از پرداخت وجه آن، درخواست تقسيط بنمايد درصورتي كه دائن با آن موافق نباشد تقسيط وجه سند لازم‌الاجرا از سوي اداره ثبت منوط به اثبات اعسار مديون از پرداخت دفعتاً واحده آن در دادگاه صالح است، بنابه‌مراتب رأي شعبه بيست و چهارم ديوان عالي كشور كه موافق با اين نظر است به اكثريت قريب به اتفاق آراء صحيح و منطبق با قانون تشخيص مي‌شود. اين رأي طبق ماده 270 قانون آيين دادرسي دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب در امور كيفري در موارد مشابه براي كليه شعب ديوان عالي كشور و دادگاه‌ها لازم‌الاتباع است.
                                                                                                    هيأت عمومي ديوان عالي كشور

ادامه نوشته

رای مجدد مجلس به بررسی طرح سوال و استیضاح از رئیس جمهور

مجلس با ۱۲۴ رای موافق، با پیشنهاد ۵۰ نفر از نمایندگان مجلس برای بررسی دوباره طرحی که مربوط به تغییر آیین نامه مجلس درباره تغییر در نحوه سوال و استیضاح از رئیس جمهوری می شد، موافقت کرد.

به گزارش خبرگزاری خانه ملت در نشست علنی امروز چهارشنبه ۲۳ فروردین و پس از آنکه کلیات طرح دوفوریتی اصلاح آیین نامه مجلس درباره نحوه سوال و استیضاح رئیس جمهوری رای نیاورد ۵۰ نفر از نمایندگان مجلس براساس ماده ۱۳۳ آیین نامه داخلی درخواست مجدد  برای در دستور قرار گرفتن این طرح را داشتند.

 براساس ماده ۱۳۳ آیین نامه داخلی مجلس در صورتی که طرحی که نتواند رای موافق نمایندگان را کسب کند مجددا با امضای ۵۰ نفر از نمایندگان مجلس قابل طرح مجدد است.

 رئیس مجلس شورای اسلامی براساس ماده ۱۳۳ و درخواست ۵۰ نفر از نمایندگان این موضوع را مجددا به رای گذاشت و نمایندگان با ۱۲۴ رای موافق، ۲۴ رای مخالف و ۹ رای ممتنع با در دستور کار گرفتن مجدد طرح اصلاح ماده ۱۹۷ آیین نامه مجلس درباره تغییر در نحوه سوال و استیضاح رئیس جمهوری موافقت کردند.

 بنابراین این طرح پس از اصلاح در کمیسیون مربوطه مجددا به صحن علنی مجلس می آید و مورد بررسی و تصویب نهایی قرار می گیرد.

 در صورتی که نمایندگان از ماده ۱۳۳ برای در دستور کار قرار گرفتن مجدد این طرح استفاده نمی کردند براساس آیین نامه داخلی مجلس این طرح تا شش ماه نمی توانست در صحن علنی مجلس مورد بررسی قرار گیرد./

 پایان پیام

ادامه نوشته

لایحه جدید گذرنامه تقدیم مجلس شد

لایحه "گذرنامه" به منظور اصلاحات متعدد آن و ضرورت متناسب سازی آن با شرایط سیاسی روز، از سوی رئیس‌جمهور تقدیم مجلس شد.

به گزارش خبرگزاری فارس، لایحه "گذرنامه" که بنا به پیشنهاد وزارت کشور به تصویب هیئت وزیران رسیده است برای طی تشریفات قانونی از سوی رئیس‌جمهور تقدیم مجلس شد.

در مقدمه توجیهی این لایحه آمده است: با عنایت به تغییر و تحولات بسیار زیاد در موضوع گذرنامه از زمان تصویب قانون اولیه تاکنون (حدودسی و هشت سال) و اصلاحات متعدد آن و ضرورت متناسب آن با شرایط سیاسی روز، لایحه گذرنامه برای سیر مراحل تصویب تقدیم مجلس می‌شود.

براساس این لایحه، گذرنامه بر سه قسم سیاسی، خدمت و عادی تقسیم و برای شخصیت‌هایی نظیر مقام معظم رهبری، روسای سه قوه، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، رئیس مجلس خبرگان رهبری، اعضای شورای نگهبان، معاونان رئیس‌جمهور و دبیر شورای عالی امنیت ملی، وزراء، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام، اعضای شورای عالی امنیت ملی، نمایندگان مجلس خبرگان رهبری و اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی گذرنامه سیاسی صادر می‌شود.

همچنین بر اساس این لایحه برای رئیس دیوان عالی کشور، دادستان کل کشور، رئیس دفتر مقام معظم رهبری، رئیس کل بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح و معاونان ستاد مذکور با معرفی رئیس ستاد مذکور، فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و روسای سازمان حفاظت اطلاعات ارتش جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و نمایندگان مستقیم مقام معظم رهبری با معرفی رئیس دفتر ایشان، نمایندگان ویژه رئیس‌جمهور یا معاون اول رئیس‌جمهور با معرفی رئیس دفتر رئیس‌جمهور، مشاوران مقام معظم رهبری و معاونان دفتر معظم له با معرفی رئیس دفتر ایشان، مشاوران رئیس‌جمهور، روسای نهادهای تخصصی تحت سرپرستی بلافصل رئیس‌جمهور با معرفی رئیس دفتر رئیس‌جمهور و برای شخصیت‌های عالی مقام علمی، دینی، فرهنگی و روسای فرهنگستان‌ها با موافقت رئیس‌جمهور و برای سفرا و همسران و فرزندان غیر مزدوج تحت تکفل آنان، ماموران رمز و مخابرات وزارت امور خارجه و کسانی که نمایندگانی از دولت جمهوری اسلامی ایران، مقامی را در موسسات و نهادهای بین‌المللی عهده‌دار می‌شوند و پیک‌های سیاسی با موافقت وزیر امور خارجه، گذرنامه سیاسی صادر می‌شود.

بر اساس این لایحه برای اشخاصی که به عنوان همراه با مقام معظم رهبری به خارج از کشور مسافرت می‌کنند و اشخاصی که به عنوان همراه در ارتباط با ماموریت با رئیس‌جمهور یا معاون اول رئیس‌جمهور به خارج از کشور مسافرت می‌کنند با معرفی دفتر رئیس‌جمهور و برای کارمندان وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و موسسات وابسته به دولت و ماموران نظامی و انتظامی با معرفی بالاترین مقام دستگاه مربوط و برای ماموران ثابت و موقت رسته اداری وزارت امور خارجه و همسران آنان گذرنامه خدمت صادر می‌شود.

براین اساس، مدت اعتبار گذرنامه سیاسی و خدمت چهارسال است، مگر در مورد ماموران ثابت دولت در نمایندگی‌های جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور که اعتبار گذرنامه تا خاتمه خدمت ماموریت آنان خواهد بود.

همچنین، صدور گذرنامه عادی در ایران به عهده نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و در خارج از ایران با ماموران کنسولی و یا ماموران سیاسی عهده دار امور کنسولی خواهد بود.

براساس این لایحه، به کسانی که به موجب رأی مقامات قضایی حق خروج کشور را ندارند که اسامی این افراد از طریق دادستانی کل کشور اعلام می‌شود و کسانی که در خارج از کشور به سبب اعمال مجرمانه از قبیل تکدی، ولگردی، سرقت، کلاهبرداری، جرائم سازمان یافته و مواد مخدر یا به هر عنوان دیگر دارای سوء شهرت باشند، گذرنامه برای خروج از کشور داده نمی‌شود.

براساس این لایحه، دولت می‌تواند از صدور گذرنامه و خروج بدهکاران قطعی مالیاتی و اجرای دادگستری و ثبت اسناد و متخلفان از انجام تعهدات ارزی، طبق ضوابط و مقراراتی که در آیین نامه اجرایی این ماده تعیین می‌شود، جلوگیری کند.

همچنین برای نوزادانی که از زنان ایرانی مقیم خارج هنگام توقف مادر در ایران متولد می‌شوند که در این مورد نیازی به جلب موافقت پدر نیست و نیز در مواردی که در خارج از ایران شوهر ایرانی در کشور محل تولد نوزاد حاضر نباشد، گذرنامه صادر می‌شود.

براین اساس به ایرانیانی که قصد مراجعت به کشور دارند و فاقد گذرنامه و اسناد در حکم گذرنامه باشند یا این‌که مدت اعتبار آن اسناد منقضی شده باشد به شرط احراز تابعیت ایرانی آن‌ها، برگ عبور که فقط برای بازگشت به ایران معتبر است داده می‌شود.

براساس این لایحه، هر ایرانی که بدون گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه از کشور خارج می‌شود، به پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا یکصد میلیون ریال یا محرومیت از داشتن گذرنامه به مدت یک تا سه سال یا هردو مجازات محکوم خواهد شد.

همچنین، کسانی که به تبع اغنام و احشام مرتکب عبور غیر مجاز از مرز شده باشند، به پرداخت جریمه نقدی از پنج میلیون ریال تا پنجاه میلیون ریال محکوم خواهند شد.

بر اساس این لایحه، هرکس برای دریافت گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه به نام خود یا نام دیگری، اسناد و مدارک و اطلاعات خلاف واقع یا متعلق به غیر را به طور عمد به مراجع مربوط ارائه کند، به پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا بیست میلیون محکوم می‌شود و در صورتی که عمل او منجر به صدور گذرنامه شود به پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا پنجاه میلیون ریال و محرومیت از داشتن گذرنامه به مدت یک سال محکوم می‌شود.

بر این اساس، هر مستخدم دولت اعم از لشگری یا کشوری چنانچه بدون رعایت قوانین مربوط، در اجرای وظایف خود عالما و عامدا موجبات صدور گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه را فراهم نمایند، به حبس از سه ماه و یک روز تا یک سال یا پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا پنجاه میلیون ریال یا هر دو مجازات محکوم می‌شود.

همچنین، هر کس گذرنامه و یا اسناد در حکم گذرنامه را عامدا یا عالما مخدوش یا مفقود کند، به پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا یکصد میلیون ریال محکوم می‌شود.

بر این اساس، هر کس اقدام به خرید یا فروش گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه یا اجازه ورود و خروج ایران و دیگر کشورها را بکند، به پرداخت جزای نقدی از ده میلیون ریال تا پنجاه میلیون ریال و محرومیت از داشتن گذرنامه به مدت پنج سال محکوم می‌شود.

همچنین، آیین نامه‌های اجرایی این قانون و آیین نامه‌های مربوط به وجوهی که متقاضیان گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه یا برگ گذر بیگانگان بر اساس مقررات باید دریافت شود، پس از تصویب هیات وزیران به مورد اجراء گذارده می‌شود و تا زمان تصویب آیین نامه مذکور، مقررات فعلی قابل اجراء است.

این لایحه از تاریخ تصویب و لازم الاجرا شدن یان قانون، قاون گذرنامه- مصوب1351- و اصلاحات بعدی آن و قانون مجازات عبوردهندگان اشخاص غیر مجاز از مرزهای کشور -مصوب 1367-لغو می‌شود.

نقل از  http://vekalat.org/public.php?cat=1&newsnum=2814000

ارسال پیام ناخواسته به مشترکان اپراتورها به مثابه شبه جرم

پیام های ناخواسته تبلیغاتی که توسط اپراتورها یا با مجوز آنها توسط شرکت های تبلیغاتی  فرستاده می شود تجاوز به حریم خصوصی اشخاص و نقض حقوق شهروندی است .

در جوامع مدنی حفظ آرامش انسان ها و حریم خصوصی آنها جزو اصول اساسی می باشد و آنچه که نشان دهنده درجه مدنیت جوامع می باشد قوانین مشخص کننده این حریم و ضمانت های ناشی از نقض آن می باشد در مواردی ، فقدان چنین قوانینی متعرض حقوق مدنی شهروندان است در حالی که هیچ ضمانت اجرایی برای آن نمی توان یافت پس چاره ای نیست بجز مراجعه به اصول کلی و قوانین حمایتی دیگری که  برای نقض های مشابه پیش بینی شده است . ولی مشکل  مسئله در جایی بیشتر بروز می کند که نسبت به نقض های مشابه نیز قوانین حمایتی وجود نداشته باشددر آن زمان تنها راه چاره تکیه بر قانون اساسی و اصول کلی می باشد.در کشور ما قانونی در خصوص پیام های ناخواسته یا موارد مشابه وجود ندارد . تنها یک مصوبه از سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی خطاب به اپوراتوها با عنوان  ممنوعیت ارسال پیامک‌های تبلیغاتی بدون موافقت مشترکان  صادر شده است ؛که یک مصوبه درون سازمانی است و دارای ضمانت اجرای حقوقی نمی باشد.

با توجه به اصول کلی ،تجاوز به حریم شخصی نقض حق بوده(شبه جرم) و شخص ناقض ملزم به جبران خسارت مادی ومعنوی و تنبیهی  می باشد با توجه به اینکه پیام های ناخواسته بالقوه منجر به ضرر مادی نمی شود و خسارات تنبیهی نیز در حقوق پذیرفته نشده است. تنها خسارت معنوی باقی می ماند. که با توجه به ماده 9 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری  قابل مطالبه نمی باشد و این ماده که در تعارض با قانون مسئولیت مدنی مصوب 1333 می باشد مطالبه خسارت معنوی را درهاله ای از ابهام قرار داده است . بر فرض اعتبار قانونی مطالبه خسارت معنوی ،اثبات وجود چنین خسارتی بسیار سخت و تا حدی غیر ممکن می باشد.لذا در عمل ضمانت اجرای حقوقی برای نقض حریم خصوصی توسط ارسال پیام های ناخواسته وجود ندارد.لذا گذراندن قانونی از مجلس در خصوص پیام های ناخواسته وپیش بینی ضمانت اجرا های مدنی وکیفری صرف نظر از ورود خسارت در این زمینه ضروری می باشد.

نگارنده : محمد علی نیکخوی متین                     استفاده از این مطلب باذکر منبع مجاز می باشد.

ادامه نوشته

جدول جريمه‌هاي تخلفات مربوط به حمل و نقل و عبور و مرور در كليه نقاط كشور و مناطق آزاد تجاري ـ صنعتي


وزيران عضو كميسيون امور اجتماعي و دولت الكترونيك در جلسه مورخ 3/7/1390 بنا به پيشنهاد وزارتخانه‌هاي كشور، دادگستري و راه و شهرسازي و به استناد ماده (21) قانون رسيدگي به تخلفات رانندگي ـ مصوب1389ـ و با رعايت تصويب‌نامه شماره 164082/ت373هـ مورخ 10/10/1386، تصويب نمودند:
جريمه‌هاي تخلفات مربوط به حمل و نقل و عبور و مرور در كليه نقاط كشور و مناطق آزاد تجاري ـ صنعتي (در 171 رديف) به شرح جدول پيوست كه تاييد شده به مهر « دفتر هيئت دولت» است، تعيين مي‌شود.
اين تـصويب‌نامه در تاريخ 21/8/1390 به تأييد مقـام محترم رياسـت جمهوري رسيده است.
معاون اول رئيس‎جمهور ـ محمدرضا رحيمي
ادامه نوشته

رأی وحدت رویه شماره 722 هیأت عمومی دیوان عالی کشور در مورد قابلیت استماع دعوی اعسار که مدیون در اثنا


   شماره ردیف: 85/52
      رأی شماره: 722ـ 13/10/1390

رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور

      مستفاد از صدر ماده 24 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوّب سال 1379 و لحاظ مقررات قانون اعسار مصوّب سال 1313 این است که دعوی اعسار که مدیون در اثناء رسیدگی به دعوی داین اقامه کرده قابل استماع است و دادگاه به لحاظ ارتباط آنها باید به هر دو دعوی یکجا رسیدگی و پس از صدور حکم بر محکومیت مدیون در مورد دعوی اعسار او نیز رأی مقتضی صادر نماید؛ بنابراین رأی شعبه چهارم دادگاه تجـدیدنظر استان همـدان درحدی که با این نظـر انطباق دارد به اکثریت آراء صحیح و قانونی تشخیص می شود. این رأی طبق ماده 270 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری در موارد مشابه برای شعب دیوان  عالی کشور و کلیه دادگاه ها لازم الاتباع است.

ادامه نوشته

رأی وحدت رویه شماره 719 هیأت عمومی دیوان عالی کشور در خصوص تعیین مرجع صالح برای رسیدگی به درخواست تق


د: رأی وحدت رویه شماره 719 ـ 20/2/1390 هیأت عمومی دیوان عالی کشور

 مستفاد از مقررات قانون امور حسبی راجع به تقسیم، تقسیم ترکه در صورت عدم تراضی ورثه امری است که محتاج رسیدگی قضایی است و باید در دادگاه به عمل آید. همین حکم در موردی هم که ترکه منحصر به یک یا چند مال غیرمنقول باشد جاری است، بنابراین آراء شعب پنجم و بیست و یکم دیوان عالی کشور که تقسیم ترکه غیرمنقول را از صلاحیت واحد ثبتی محل وقوع مال خارج و در صلاحیت دادگاه دانسته به اکثریت آراء صحیح و منطبق با موازین قانونی است. این رأی طبق ماده 270 قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور کیفری در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاههای سراسر کشور لازم‌الاتباع است.

هیأت عمومی دیوان عالی کشور
ادامه نوشته

اصلاح آيين‌نامه قانون دفاتر اسناد رسمي و كانون سردفتران و دفترياران

معاون محترم قوه قضائيه و رئيس سازمان ثبت اسناد و املاك كشور
بازگشت به نامه شماره 155396/90ـ 28/8/1390، رياست محترم قوه قضائيه با پيـشنهاد اصلاح آئيـن‌نامه قانون دفاتر اسناد رسمي و كانون سردفتران و دفترياران موافقت فرمودند.
لذا بدينوسيله مراتب جهت اقدام لازم اعلام مي‌گردد.
رئيس حوزه رياست قوه قضائيه ـ علي خلفي
 
شماره155396/90                               28/8/1390
اصلاح آيين‌نامه قانون دفاتر اسناد رسمي و كانون سردفتران و دفترياران
حضرت آيت‌ا... جناب آقاي لاريجاني دامت‌بركاته
رياست معظم قوه قضائيه
پيرو نامه شماره 129435/90 مورخ 16/7/1390 در خصوص پيشنهاد اصلاح آئين‌نامه قانون دفاتر اسناد رسمي و كانون سردفتران و دفترياران به استحضار مي‌رساند:
نظر به ضرورت پيش‌بيني مجازات براي وصول حق‌التحرير بيش از تعرفه مصوب توسط دفاتر و با عنايت به مفاد ماده 29 آئين‌نامه مذكور كه با طبقه‌بندي تخلفات پنج نوع مجازات به شرح:
بند الف ـ توبيخ كتبي با درج در پرونده بند ب ـ جريمه نقدي از يكصد هزار ريال الي يك ميليون ريال بند ج ـ انفصال موقت از سه ماه الي شش ماه بند د ـ انفصال موقـت از شش ماه تا دو سال بند هـ ـ انفصال دائم، تعيين نموده است و با عنايت به نظرات حضرتـعالي در جلـسه مورخ 28/8/1390 مـستدعي است موافقت فـرمائيد فرازهاي ذيل به بندهاي ماده 29 آئين‌نامه قانون دفاتر اسناد رسمي الحاق گردد.
بند ب ماده29:
8 ـ وصول حق‌التحرير بيش از تعرفه مصوب براي بار اول.
بند ج ماده29:
12ـ تكرار تخلف وصول حق‌التحرير بيش از تعرفه مصوب.

معاون رئيس قوه قضائيه و رئيس سازمان ثبت اسناد و املاك كشور ـ احمد تويسركاني

نرخ خدمات قضایی



اینجا



هزینه دادرسی، سوء پیشینه ، اعتراض به رای ، 

آيين‌نامه اجرايي قانون حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان

    

  وزارت صنعت، معدن و تجارت ـ وزارت دادگستري ـ وزارت كشور

      هيئت وزيران در جلسه مورخ 17/7/1390 بنا به پيشنهاد مشترك شماره 440076/1 مورخ 21/6/1389 وزارتخانه‌هاي صنعت، معدن و تجارت و دادگستري و به استناد ماده (21) قانون حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان ـ مصوب 1388 ـ آيين‌نامه اجرايي قانون يادشده را به شرح زير تصويب نمود: وزارت امور خارجه ـ وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي

آيين‌نامه اجرايي قانون حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان


      فصل اول ـ تعاريف
      ماده1ـ در اين آيين‌نامه واژه‌ها و اصطلاحات زير در معاني مشروح مربوط به كار مي‌روند:
      الف ‌ـ حقوق مصرف‌كننده: حقوقي كه عرضه‌كنندگان كالا و خدمات منفرداً و مشتركاً از  حيث صحت، كميت، كيفيت و سلامت كالا و خدمات عرضه‌شده مطابق با ضوابط و شرايط مندرج در قوانين و يا مندرجات قرارداد مربوط يا عرف بايد در مورد هر شخص حقيقي يا حقوقي كه كالا يا خدمتي را خريداري مي‌كند در معاملات رعايت كنند
      ب ـ انجمن ملي: انجمن حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان در سطح ملي و كشوري
      پ ـ انجمن استان: انجمن حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان در حوزه جغرافيايي استان
      ت ـ انجمن شهرستان: انجمن حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان در حوزه جغرافيايي شهرستان
      ث ـ مراجع نظارتي: ادارات صنعت، معدن و تجارت شهرستان‌ها، سازمان‌هاي صنعت، معدن و تجارت استان و سازمان حمايت مصرف‌كنندگان و توليدكنندگان به ترتيب به عنوان مرجع نظارت بر انجمن‌ها در سطح شهرستان، استان و ملي (كشور).
      ج ـ قانون: قانون حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان ـ مصوب 1388ـ 
      چ ـ انجمن: انجمن‌هاي حمايت از حقوق مصرف‌كنندگان
      ح ـ سازمان حمايت: سازمان حمايت مصرف‌كنندگان و توليدكنندگان
      خ ـ مرجع رسيدگي‌كننده: سازمان تعزيرات حكومتي
      د ـ بازرس: بازرسان موضوع مواد (15) و (17) قانون.
      فصل دوم ـ ثبت انجمن‌ها
      ماده2ـ انجمن‌ها پس از ثبت در وزارت صنعت، معدن و تجارت و اخذ پروانه فعاليت برابر ضوابط اين

ادامه نوشته

ثبت معاملا ت کشتی

چکیده

 

در این مقال قصد داریم با توجه به شخصیت حقوقی خاص کشتی نظام حاکم بر ثبت معاملات کشتی و تشریفات خاصی که  در این نوع از مال منقول جاری است با برجسته کردن کاستی های آن مورد برسی قرار دهیم.در ابتدا به تعریف ،ماهیت کشتی وانواع معاملات بر روی آن اشاره کرده ودر ادامه تشریفات کلی وخاصی که در این نوع معاملا ت مجری است به بحث می گذاریم.

 



ادامه نوشته

آدرس مجتمع های قضایی،کلانتری ها،قوای سه گانه،ادارات ثبت،کانون وکلای دادگستری،ادارات ثبت احوال،دیوان




 آدرس مجتمع های قضایی،کلانتری ها،قوای سه گانه،ادارات ثبت،کانون وکلای دادگستری،ادارات ثبت احوال،دیوان عالی کشور،مراجع تجدید نظر ،مجتمع های قضایی خانواده ،دادسرا ها،دادگاه کیفری استان،دادگاه انتظامی قضات،دادسرای کارکنان دولت، ویژه روحانیت ، راهنمای شوراهای حل اختلاف،ستاد ومراکز اداره آگاهی ،دانشکده های حقوق ،

مرجع رسيدگي به اعتراض و شکايت از مصوبات و تصميم‌ها و همچنين آراي صادر شده از هيأت بدوي رسيدگي به تخل


  نشست قضايي دادگستري آباده

پاسخ:

الف) نظر اکثريت
نظر به اين که دانشگاه آزاد اسلامي مشمول موضوع ماده 11 قانون ديوان عدالت اداري و ماده واحده مصوب 19 تير 1373 مجلس شوراي اسلامي نمي‌باشد و با عنايت به آراي وحدت رويه شماره 118-7/10/1373 و 6/10/1383 هيأت عمومي ديوان عدالت اداري که به صراحت اعلام داشته "مصوبات و تصميم‌هاي دانشگاه آزاد قابل طرح در ديوان عدالت اداري نيست" و با توجه به اصل 159 قانون اساسي که مرجع رسيدگي به تظلمات و شکايت‌ها را دادگستري (به عنوان مرجع عام) دانسته است، هر گونه شکايتي از آرا و تصميم‌هاي دانشگاه آزاد اسلامي ‌قابل طرح در ديوان عدالت اداري نبوده و دادگاه‌هاي عمومي مجاز به رسيدگي هستند.
ب) نظر اقليت
هر چند دانشگاه آزاد اسلامي در عداد موضوع ماده 11 و ماده واحده مذکور قانون ديوان عدالت اداري نمي‌باشد و رسيدگي به اعتراض‌ها و شکايت از تصميم‌ها و آراي آن دانشگاه در صلاحيت ديوان عدالت اداري نيست؛ اما اين سخن به منزله صلاحيت محاکم عمومي نمي‌باشد و به نظر مي‌رسد که تصميم‌هاي دانشگاه آزاد قطعي بوده و قابل اعتراض و شکايت نيستند.
نظريه گروه:
با توجه به مقررات جاري، شکايت از اقدامات و تصميم‌هاي دانشگاه آزاد اسلامي ‌در ديوان عدالت اداري پذيرفته نيست و نظر به اصل 159 قانون اساسي که مرجع رسمي رسيدگي به تظلمات و شکايت‌ها را دادگستري دانسته، رسيدگي به هرگونه شکايت از مصوبات و تصميم‌هاي دانشگاه آزاد اسلامي با محاکم عمومي دادگستري است.
درخصوص آرا و تصميم‌هاي هيأت رسيدگي به تخلفات کارکنان دانشگاه، با توجه به اين که به نظر مي‌رسد رابطه بين کارکنان و دانشگاه آزاد اسلامي منطبق با تعاريف قانوني مندرج در مواد 1 و 5 قانون کار مي‌باشد و استثنا بر آن در مواد 188 تا 191 همان قانون مقرر شده و کارکنان دانشگاه آزاد به دليل عدم پوشش استخدامي، ديگر مشمول مستثنيات نيستند، از اين رو روابط في ما بين مشمول قانون کار بوده و رسيدگي به اعتراض نسبت به آراي صادر شده از هيأت‌هاي رسيدگي به تخلفات، در صلاحيت هيأت‌هاي تشخيص و حل اختلاف موضوع ماده 157 قانون کار خواهد بود.
رسيدگي به اعتراض‌ها و شکايت‌هاي دانشجويان نسبت به آراي هيأت‌هاي رسيدگي به تخلفات آنان نيز چنانچه مقررات خاصي حاکم بر موضوع نباشد، در صلاحيت محاکم عمومي دادگستري است. بنا به مراتب،‌ نظر اکثريت در حدودي که با اين نظر مطابقت دارد تأييد مي‌شود.

نقد رأي وحدت رويه ديوان‌عالي کشور: قابليت تجديدنظر بودن دعوي اعسار، باعث اطاله دادرسي است


لینک از سایت ماوی

نویسنده :آقای مظاهر حقیقی


رای وحدت رویه662 ،دیوان عالی کشور ،دعوای اعسار،اطاله دادرسی،نقد یک رای

ادامه نوشته

متن سوالات و پاسخنامه آزمون كارآموزي وكالت سال ۱۳۹۰

 

سایت کانون


سوالات وکالت 1390 ،پاسخنامه آزمون وکالت 1390،کانون وکلای دادگستری مرکز،



ادامه نوشته

بررسي مسائل مربوط به پاركينگ آپارتمانها

يك ساختمان كه داراي آپارتمان هايي است از قسمتهاي مختلف تشكيل مي شود. قانون تملك آپارتمان ها در تقسيم بندي كلي ، مالكيت در آپارتمانها را به دو قسمت اختصاصي و مشترك تقسيم مي كند . ماده 1- قانون مرقوم مي گويد : (( مالكيت در آپارتمان هاي مختلف و محل هاي پيشه و سكناي يك ساختمان شامل دو قسمت است : مالكيت اختصاصي و مالكيت قسمتهاي مشترك .))

تعريف قسمتهاي مشترك :

همانطوري كه از واژه (( مشترك )) پيداست ، قسمت هايي از ساختمان كه به طور مشترك مورد استفاده عموم مالكان ( يا استفاده كنندگان ) قرار مي گيرند ، قسمت هاي مشترك ناميده مي شوند . هم چنانكه قانون تملك آپارتمانها نيز در ماده 2 قسمتهاي مشترك را اين گونه تعريف مي كند :

 

ادامه نوشته

قانون پیش فروش آپارتمان

قانون پيش‌فروش ساختمان

شماره 74893/113 9/11/1389
جناب آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد
رياست محترم جمهوري اسلامي ايران
عطف به نامه‌ شماره 99772/35359 مورخ 24/6/1386 در اجراء اصل يكصد و بيست ‌و سوم (123) قانون اساسي جمهوري ‌اسلامي ايران قانون پيش‌فروش ساختمان كه با عنوان لايحه به مجلس شوراي اسلامي تقديم گرديده بود، با تصويب در جلسه علني روز يكشنبه مورخ 12/10/1389 و تأييد شوراي محترم نگهبان به پيوست ابلاغ مي‌گردد.

 

رييس مجلس شوراي اسلامي ـ علي لاريجاني

 

شماره253359 16/11/1389
وزارت دادگستري ـ وزارت مسكن و شهرسازي
قانون پيش‌فروش ساختمان كه در جلسه علني روز يكشنبه مورخ دوازدهم دي ماه يكهزار و سيصد و هشتاد و نه مجلس شوراي اسلامي تصويب و در تاريخ 29/10/1389 به تائيد شوراي نگهبان رسيده و طي نامه شماره 74893/113 مورخ 9/11/1389 مجلس شوراي اسلامي واصل گرديده است، به پيوست جهت اجراء ابلاغ مي‌گردد.

 

رييس‌جمهور ـ محمود احمدي‌نژاد

ادامه نوشته